وال استریت را اشغال کنید! این جرقه ای بود بر انبار باروت. البته این بسیار مهم است که جنبش به سرانجامی برسد.این خیلی مهم است. اما تا همین لحظه حاضر هم دستاوردها ،تاریخی و تاریخ سازند.هماهنگی برای تظاهرات در ۱۵۰ کشور و برگزاری آن، در تاریخ بی سابقه بوده است. پیشتر می گفتند خورشید هرگز در امپراتوری بریتانیا ی کبیر غروب نمی کند و امروز این خورشید جنبش ضد سرمایه داری است که می درخشد و غروبی را نمی توان برای آن متصور شد. هم اکنون جنبش ضد سرمایه داری ،کسب هژمونی کرده است به این مفهوم که جنبش های دیگر را وا داشته است که نسبت خود را با این جنبش مشخص کنند. هم اکنون جنبش صلح ،جنبش محیط زیست،جنبش حقوق مدنی ، جنبش زنان ، اتحادیه های کارگری و… در این جنبش حضور دارند و از این مسیر دغدغه های ویژه اشان را مطرح می کنند. این یک دستاورد تاریخی است. می گویید نه. کافی است ۲۰ سال پیش را در نظر بگیرید . آن زمان که وقتی چپ ها در برابر انواع ایسم های جذاب و توجیه گر ،حقیقت ساده یک درصد و نود و نه درصد را مطرح می کردند حرف هایشان بازتاب چندانی پیدا نمی کرد و اکنون، همین حقیقت ساده است که عالمگیر شده و وجه مشترک و انسجام بخش مبارزات مردمی در سراسر جهان است. همه این اتفاقات به رغم سانسور کامل رسانه ای در اوایل کار این جنبش ، و دهه ها سرمایه گذاری برای درونی کردن ارزشهای نظام سرمایه داری و صرف تریلیون ها دلار رخ داده. این نخستین بار در تاریخ است که شبکه های اجتماعی و رسانه های آلترناتیو پشت غول های رسانه ای جهان را شکسته اند. و اما مهمترین نکته مجرم دانستن نظام سرمایه داری است. دیگر بحث بر سر عملکرد این بانک و آن بانک، فساد و زد و بند ها، سیاست ضمانت کردن بانک ها ، ریاضت اقتصادی و …نیست. اشتباه نشود بحث بر سر همه اینها هست اما نکته این است که همه اینها این بار به نظام سرمایه داری نسبت داده می شود. به بیان دیگر علت کمبودها و فجایع در ذات سیستم جستجو می شود. همچنین مزیت جنبش اشغال وال استریت این است که توانسته جهت تداوم خود، به سرعت بازوهای مالی و تدارکاتی بدست آورد. جلب حمایت اتحادیه های کارگری و عموم مردم اقدامی بسیار حیاتی بود که جنبش به شکل موفقیت آمیزی به آن مبادرت ورزید. شعار ما ۹۹ درصد هستیم در این بین نقشی کلیدی ایفا کرد.
نکته بعدی و بسیار مهم آن که این جنبش چهره شاخص ندارد. همه روشنفکران به آن می پیوندند و اعلام همبستگی می کنند اما اگر بخواهیم چهره ای که شاخص این جنبش باشد را نشان دهیم دچار مشکل می شویم، و این در حالی است که روشنفکران و متفکران طراز اول جهان با این جنبش اعلام همبستگی کرده اند. این نیز نکته ای بسیار جالب است که جنبشی که پتانسیل این را داشته که در ۱۵۰ کشور دنیا تظاهرات راه بیاندازد چهره ندارد. در حقیقت چهره، شاخص نیست. خواسته های جنبش از هر چهره معاصری گذر می کند. این جنبش است که در کلیت خویش شاخص است. این جنبش که حدود چهل روز از عمرش می گذرد به آسانی توانسته طی این دوره کوتاه زبان خاص خود را بیافریند از شعارها گرفته تا فیلم و موسیقی و گرافیک . و همه اینها در شرایطی رخ داده که آنها برای رساندن صدای سخنرانان به جمعیت گرد آمده حتی یک بلند گو نداشتند و از بلند گو های انسانی برای رساندن صدا به جمعیت استفاده می شد. نکته بعدی مساله تجمع و نفس تجمع است. گروهی از فعالان با دغدغه مشترک در مکان های عمومی کمپ می زنند و در شرایطی بی ثبات روز و شب با هم زندگی می کنند . هر لحظه ممکن است آنها مورد تهاجم قرار گیرند. این اقدام داوطلبانه،آنها را در جایگاه یک انقلابی حرفه ای قرار می دهد . منظورم کسی است که دغدغه اصلی زندگی اش حفظ کمپ، مبارزه ، جلب حمایت و… می شود.گفتگو ی رو در رو آن هم زمانی که چماق بالای سرت باشد و هر دم امکان تهاجم پلیس و تهدید های دیگر را حس کنی معنای دیگری می دهد و از تو انسان دیگری می سازد تا آن که پشت کامپیوتر بنشینی و با دوست همفکرت گپ بزنی و حمایت مجازی بدهی. راستی همین الان یک شعار جدید ساختم«گپ نزن،کمپ بزن«. بدیهی است که باز این روشی نوین از شکل گیری انقلابیون حرفه ای است که تا کنون تجربه نشده. روشی که البته به نظر من مقطعی و ناپایدار است و به تناسب واکنش ها اشکال نوین و ابتکاری دیگری جایگزین آن خواهد شد.
همه اتفاقات رخ داده نشانه آن است که ما با یک موج زودگذر سر و کار نداریم. شیوه شکل گیری، رشد و استقبال عمومی از این جنبش ، همه و همه ،نشان از نیازی دارد که به شکلی عاجل باید به آن پاسخ داد و جهت رفع آن کوشید. کاری که نظم کنونی از انجام آن عاجز است. نظام مستقر نهایت تلاش خود را برای ماندن خواهد کرد. روز های سختی در پیش است. اما مهم این است که هر روز چهره واقعی سرمایه داری برای مردم جهان بیشتر هویدا می شود. جهان را اشغال کنید! زمین از آن ماست!
