مزدوران در عراق
مزدوران در عراق
جرمی اسکاهیل
برگردان: بابک پاکزاد
زمانی که پرزیدنت بوش در روز سه شنبه برای ایراد سخنرانی از سکوی خطابه بالا رفت٬ پنج خانوادهٔ آمریکایی خبری دریافت کردند که دیگر عادی شده: بستگان آنها در عراق کشته شده بودند. اما در این مورد خاص٬ آن طور که در گزارشات خبری مطرح شد٬ قربانیان نه «غیر نظامی» بودند و نه از سربازان ایالات متحده٬ آنها مزدوران تعلیم دیدهای بودند که از سوی یک کمپانی خصوصی خدمات امور نظامی٬ واقع در کارولینای شمالی٬ به نام Blak Water USA به عراق اعزام شده بودند. این کمپانی در اواخر سال ۲۰۰۴ هنگامی که چهار تن از نیروهایش در فلوجه٬ کانون اغتشاش سنیها به دام افتاده و در آتش سوختند تیترها را به خود اختصاص داد؛ دو جسد سوخته و شرحه شرحه شده ساعتها از پل آویزان و در هوا معلق بودند. این حادثه به نقطهی عطفی در جنگ بدل شد و جرقهای بود برای آن که فلوجه به طور مکرر به محاصرهی نیروهای آمریکایی درآید و همچنین به دامن زدن مقاومت عراقیها که تا امروز اشغال این کشور را با مشکلات جدی مواجه کرده کمک کرد.
حال که دوباره Black Water اخبار را به خود اختصاص داده٬ باید به یاد آورد که جنگ چگونه خصوصیسازی شد. روز سهشنبه٬ یکی از هلیکوپترهای کمپانی در یکی از مناطقی که در آن میزان اغتشاش بسیار بالاست منهدم شد.
افراد کشته شده بر اساس قرارداد ۳۰۰ میلیون دلاری کمپانی Black Water با وزارت امور خارجه در سال ۲۰۰۳ مسئولیت حفظ امنیت شخصیتهای سیاسی و دیپلماتها را برعهده داشتند و بر اساس قرارداد بدون مناقصه کمپانی٬ محافظت از حاکم موقت عراق٬ پل برمر را به عهده داشتند. زلمای خلیلزاده سفیر کنونی ایالات متحده در سازمان ملل که او نیز تحت محافظت Black Water است گفت که برای دیدن اجساد به سردخانه رفته است. وی تصریح کرد شرایط و چگونگی مرگ آنها به دلیل «آشفتگی و اغتشاش جنگ» نامشخص است.
بوش به هنگام سخنرانی هیچ اشارهای به سقوط هلیکوپتر نکرد اما به هر موضوعی که خصوصیسازی جنگ را محور سیاست وی در عراق قرار دهد پرداخت که خلاصهی آن نیاز به افزایش نیرو است. پرزیدنت کنگره را به تأیید افزایش ۹۲ هزار نیروی جدید طی پنج سال آتی فراخواند. سپس او به کمپانیهای خصوصی تأمین نیروی نظامی اشاره کرد.
بوش اعلام کرد: «چنین کمپانیهایی بیشتر شبیه نیروهای احتیاط و ذخیرهی ما عمل میکنند. اگر به ما اجازه داده شود شهروندانی با مهارتهای مورد نظر برای انجام عملیات در خارج از کشور جذب کنیم. بار سنگین نیروهای نظامی را کم کردهایم.»
این پیشنهاد به اختصار همان کاری است که دولت پیشاپیش انجام داده است. اقدامی که به شکلی وسیع بدون اطلاع مردم آمریکا و با ارائهی حداقلی و محدود آن در کنگره صورت گرفته و انقلابی در امور نظامی بر پا کرده است. بوش و همپیمانان سیاسیاش با استفاده از دلارهای مالیات دهندگان آزمایشگاهی را راهاندازی کرده و امورش را به پیش میبرند که عراق فرانکشتین دستپروردهی آن است.
تا امروز پیمانکاران خصوصی دومین «نیرو»ی عمدهی بزرگ در عراق بودهاند. در آخرین سرشماری٬ حدود ۱۰۰ هزار پیمانکار در عراق حضور داشتند که ۴۸ هزار نفر به عنوان سرباز خصوصی مشغول به کار بودند. بر این سربازان تقریباً هیچ نظارت یا محدودیت قانونی مؤثری حاکم نیست.
برخی از این پیمانکاران یک هزار دلار در روز دستمزد میگیرند که بسیار بیش از سربازان ارتش است. بیش از هر چیز دیگر٬ این نیروها از زاویهی سیاسی یک راه حل محسوب میشوند چرا که مرگ پیمانکاران در آمارهای رسمی به حساب نمیآید.
پشنهاد پرزیدنت مبنی بر استفاده از کمپانیهای نیروهای ذخیره فقط ایدهی وی نبود٬ بلکه نسخهی آن در بخش خصوصی٬ دو سال پیش از سوی اریک پرینس یک مگا میلیونر محافظهکار و مالک Black Water USA و مردی که سالها در کار جمعآوری مجدد مزدوران به عنوان نیروی مشروع بوده ارائه شد. در اوایل سال ۲۰۰۵ ٬ پرینس- که یکی از حامیان مالی عمدهی بوش و یارانش است- ایدهی افزودن یک «بریگارد پیمانکار» به ارتش رسمی را در یک کنفرانس نظامی مطرح کرد. پرینس اعلام کرد: «در پنتاگون برخی نگرانیها در مورد افزایش ابعاد ارتش وجود دارد. مقامات رسمی میخواهند ۳۰ هزار نفر دیگر را وارد ارتش کنند و آنها از هزینهی ۶/۳ تا چهار میلیارد دلاری این اقدام سخن میگویند. خوب٬ به حساب من٬ این مبلغ میشود معادل ۱۳۵ هزار دلار به ازای هر سرباز٬ ما مطمئناً میتوانیم کار را ارزانتر انجام دهیم.»
پرینس مردی تنها با یک ایده نبود. او مردی بود که ارتش خود را نیز به همراه داشت. Black Water در ۱۹۹۶ با یک کمپ آموزشی نظامی کار خود را آغاز کرد . امروز قراردادهای این کمپانی تا عمق ارتش و آژانسهای اطلاعاتی امنیتی رسوخ کرده و حتی ارائهی خدمات به افراد رده بالای کاخ سفید را نیز در برمیگیرد. این کمپانی به عنوان «Praetorian Guard » بسیار نخبه برای جنگ جهانی علیه ترور با بزرگترین پایگاه نظامی خصوصی در جهان با ناوگانی هوایی مشتمل بر ۲۰ هواپیما و ۲۰ هزار سرباز آماده٬ موقعیت خویش را تحکیم کرده است. جمع شدن چنین قدرتی در دست یک کمپانی که توسط حامی مالی پرزیدنت اداره میشود تحقق همان «مجتمع صنعتی- نظامی» است که پرزیدنت آیزنهاور در ۱۹۶۱ علیه آن هشدار داده بود.
خصوصی کردن هر چه بیشتر ماشین جنگ کشور اثراتی مخرب بر آیندهی دموکراسی آمریکا در پی خواهد داشت.
منبع: Los Angeles Times
بر گرفته از: روزنامه سرمایه ۱۴ بهمن ۱۳۸۵