یک انسان چپ بدون ادعا ولی مسئول

یک انسان چپ بدون ادعا ولی مسئول

منوچهرخاکی

 

بابک پاکزاد را نه از نزدیک می‌شناختم و نه هرگز او را دیده‌بودم. حتی در فضای مجازی هم رابطه‌ی ویژه‌ای با او نداشتم. جز اینکه در میان لیست دوستان فیس بوکی‌ام جا داشت و گه گاه نظرات وتحلیل‌های اغلب کوتاه او را می‌خواندم. اما در میان سیل و گرداب تحلیل‌های سطحی و آبکی، کم کم خواندن تحلیل‌های او برایم مهم شده بود. نمی توانم بگویم که صد در صد با همۀ نظرات او موافق بودم و هیچ زاویه‌ای با هم نداشتیم، ولی در اکثر موارد احساس می‌کردم که از زبان من سخن می‌گوید و کم کم او برایم نمادی شده‌بود از یک انسان چپ بدون ادعا ولی مسئول، که به همۀ مسائل عمیقاً می اندیشد و آن اندک نظرات کوتاهی که می‌دهد، حاصل سالها مطالعه، تجربه و اندیشه است. هرگز هوچی‌گری و جنجال و استفاده از لغت‌های دهان پُر کن و شعارهای توخالی در یادداشت‌های کوتاه ولی پُر مغز او یافته نمی‌شدند  ولی نوشته های او مسئولانه و دلسوزانه بودند.

همدلی و همزبانی، خود دیگر است
همدلی از همزبانی خوش‌تر است.

فقدان ناگهانی‌اش برایم تکان دهنده بود، و محرومیت از نظرات گاه و بی‌گاهش ضایعه‌ای جبران ناپذیر. به دوستانش و خانواده اش از صمیم قلب تسلیت می گویم و آرزو دارم نامش به عنوان یک انسان شریف و مبارز در خاطره ها پایدار بماند.

بدرود رفیق نادیده

۳ فوریه ۲۰۱۷

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *